Jak rozmawiać z uczniami po tragedii w Krakowie? MEN przypomina rekomendacje

MEN przypomina rekomendacje Jak rozmawiać z uczniem o trudnej sytuacji kryzysowej bez wzbudzania lęku, przekazane wcześniej szkołom za pośrednictwem kuratorów oświaty.

1. Rozpoznaj temat i korzystaj z wiarygodnych źródeł. Opieraj się na sprawdzonych informacjach, np. z serwisu gov.pl.
2. Dostosuj język i informacje do wieku dziecka. Mów prosto i dawkuj informacje. Jeśli uczeń nie podtrzymuje tematu, wystarczy krótka odpowiedź. Wskaż, do kogo w szkole można się zwrócić po pomoc.
3. Dowiedz się, co dziecko wie i czuje. Pytaj o samopoczucie, obawy i poczucie bezpieczeństwa. Pozwól mówić, ale nie wymuszaj rozmowy – milczenie też jest w porządku. Gdy nie znasz odpowiedzi, powiedz „nie wiem” i poszukajcie rzetelnych informacji razem.
4. Zachowaj spokój i zapewnij wsparcie emocjonalne. Mów uspokajająco, słuchaj aktywnie, nie lekceważ wypowiedzi dziecka i szanuj jego emocje.
5. Ucz rozpoznawania fałszywych informacji. Zapytaj uczniów, skąd czerpią wiadomości i wspólnie stwórzcie listę rzetelnych źródeł. Omówcie, jak negatywne informacje wpływają na samopoczucie, oraz jak rozpoznać fake newsy i propagandę.

Rekomendacje MEN zawierają także najważniejsze numery alarmowe:

• 112 (numer alarmowy, także aplikacja Alarm112),
• 999 – pogotowie ratunkowe,
• 998 – straż pożarna,
• 997 – policja,
• 987 – wojewódzkie centrum zarządzania kryzysowego,
• 986 – straż miejska.

Sytuacje kryzysowe i traumatyczne są jedną z podstaw do udzielania uczniom pomocy psychologiczno-pedagogicznej (§ 2 ust. 1 pkt 9 rozporządzenia MEN z 9 sierpnia 2017 r. w sprawie zasad organizacji i udzielania pomocy psychologiczno-pedagogicznej w publicznych przedszkolach, szkołach i placówkach). Pomoc organizuje dyrektor. Może się o nią zwrócić sam uczeń lub jego rodzice, a uruchomić ją mogą też dyrektor, nauczyciel albo specjalista. Korzystanie z pomocy jest dobrowolne i nieodpłatne.

W najbliższych dniach warto:

1. Ustalić wspólny przekaz w zespole. Na krótkiej naradzie dyrektor, pedagog, psycholog i wychowawcy uzgadniają, co i jak mówić uczniom, oraz dzielą się zadaniami.
2. Zaplanować rozmowy w klasach. Najlepszy czas to godzina wychowawcza. W klasach, w których emocje są najsilniejsze, warto zaprosić na zajęcia pedagoga lub psychologa.
3. Uruchomić dyżury specjalistów. Uczniowie powinni wiedzieć, gdzie i kiedy mogą porozmawiać z pedagogiem lub psychologiem, także indywidualnie.
4. Uważnie obserwować uczniów. Niepokój powinny budzić wycofanie, lęk przed przyjściem do szkoły, rozdrażnienie, płaczliwość, trudności z koncentracją albo zgłaszane przez rodziców problemy ze snem. Szczególnej uwagi wymagają uczniowie, którzy byli świadkami zdarzenia, mają wśród poszkodowanych bliskich lub już wcześniej przeżyli traumę.
5. Poinformować rodziców. Przez dziennik elektroniczny można przekazać, jakie formy wsparcia oferuje szkoła i do kogo się zwrócić.
6. Współpracować z poradnią psychologiczno-pedagogiczną. Gdy potrzeby ucznia przekraczają możliwości szkoły, warto skorzystać z pomocy poradni lub ośrodka interwencji kryzysowej.
7. Zadbać o nauczycieli. Oni też przeżywają to, co się stało. Rozmowa w gronie pedagogicznym i możliwość konsultacji ze specjalistą pomagają im wspierać uczniów.